فعلا یکی از مهم ترین تولیدات دولت احمدی نژاد، تولید عدد صفر است. مثلا سه سال پیش قیمت فلان چیز 1000 تومان بود، حالا شده 10000 تومان، با ابتکارات برادر محمود هسته ای نژاد اسکناس هسته ای پنج هزارتومانی هم چاپ شد. همین طوری که پیش برود، سال آینده اسکناس 12هزارتومانی چاپ می شود و به مناسبت پایان عمر کابینه احمدی نژاد هم یحتمل شاهد چاپ اسکناس 37 هزار تومانی خواهیم بود. البته امروز اعلام شد که اسکناس های 5 هزار تومانی فعلا توزیع نمی شود. به نظر می رسد که اسکناس های پنج هزارتومانی همان اسکناس های دوهزار تومانی پارسال بوده که در نطنزغنی سازی شده و شده پنج هزارتومان.

قطار محمود هسته ای
با ترمز شکسته ای

این ترنی که من می گم
یک ترن سواری یه
رفتن توی این ترن
باعث شرمساریه
دنده و ترمز نداره
همیشه مثل گاریه
رفته نطنز و اصفهان
ملت زار و خسته ای
قطار محمود هسته ای
با ترمز شکسته ای

قطار محمود هسته ای
نیروگاهش ضرر داره
شوفر اون خل و چله
همیشه دردسر داره
انرژی رو هدر می ده
بمب های اون خطر داره
سود که هیچی نداره
زحمت بی ثمر داره
سوار این ترن شده
ملت زار و خسته ای
قطار محمود هسته ای
با ترمز شکسته ای

مسافر از بوی جوراب
تا می شینه کسل می شه
از ایرونی بودن خود
ناراحت و خجل می شه
یه روز یکی رو می گیرن
یه سال دیگه ول می شه
گوجه فرنگی می فروشه
هزار تومن یه بسته ای
قطار محمود هسته ای
با ترمز شکسته ای

قطار محمود هسته ای
یه هفته می ره کاراکاس
یه روز می ره سوی پکن
یه روز می ره به هندوراس
یه شوفرش مسکو می ره
منوچ، مچل، علی، پلاس
از این طرف به اون طرف
ملت زار و خسته ای
قطار محمود هسته ای
با ترمز شکسته ای

این ترنی که از نطنز
اومده سوی اصفهان
همه اش سروصدای اون
پیچیده توی این جهان
شوفره بس که ناشیه
آ ی الامان آی الامان
مسافرین رو می کشه
یکی یکی و دسته ای
قطار محمود هسته ای
با ترمز شکسته ای

شوفره دائما پی
مسافرت به اردبیل
یا افتتاح فاضلاب
تو شاهرضا و سلسبیل
یا می کنه حواله ای
با دست خود یا دسته بیل
به سوی دشمنان خود
یا هرکسی از این قبیل
توخطری که ایستادی
یا که اگر نشسته ای
قطار محمود هسته ای
با ترمز شکسته ای

نوشته طنز ابراهیم نبوی

سالهای ابتدایی دوران اصلاحات که بهار مطبوعات ایران نام گرفته است، افراد گوناگونی سعی در روشن سازی ابعاد تاریک جنگ و بحث و مداغه در رابطه با شرایط گوناگون دسترسی به صلح و پایان جنگ نمودند اما متاسفانه به دلیل قدرت فراوان متولیان جنگ در آن زمان این بحث ها تقریبا" در نطفه خفه شدند ولی آزادی نسبی که در آن دوران پدید آمده بود و بدلیل غنای سخن همان اندک بحثی نیز که در این رابطه صورت گرفته بود آگاهی بخشی مناسبی داشته است که می توان از آن جمله به موارد زیر اشاره نمود: بحث پیشنهادها در رابطه با جبران خسارت ایران پس از فتح خرمشهر و رد این پیشنهادها بدون مذاکره از سوی ایران، در پایان آتش بسی از روی اجبار و ناگزیری در حالیکه تا امروز بخش هایی از خاک کشور در دست عراق باقی مانده است و قرارداد صلحی به امضا نرسیده و وضعیت غرامت های جنگی معلوم نگشته است، خالی شدن خرانه کشور در اواخر جنگ و جارو کردن سیلوها به جهت کمبود مواد غذایی، ناتوانی دولت میر حسین موسوی از تامین مخارج ادامه جنگ، اسلحه کشی سربازان در میادین جنگی به روی یکدیگر، فرار سربازان از جبهه های جنگی، و در انتها نیز پس از قبول قطعنامه سربازان با فروش اسلحه های خود در آبادان به قیمتی تنها معادل بلیط اتوبوس آبادان به تهران به سوی شهر و دیار خویش پر می کشیدند.

این ها تنها گوشه هایی از یک تراژدی بود که 8 سال به طول انجامید و هرچند ملت ایران جوانمردانه و دلیرانه از آب و  خاک خویش دفاع نمودند و اجازه ندادند که تازیان پست بر این ملک اهورایی استیلا یابند متاسفانه جای زخم های آن همچنان بر پیکر این ملت نمایان است و افسوس کسی امروز از خرابی ها و زشتی ها و تباهی های آن سخنی نمی گوید بلکه همان هایی که روزی با عدم تدبیر خویش کشور را به سراشیبی نابودی سوق می دادند دگر باره و این بار با شعارهای فریبنده ملی و میهنی قصد نابودی این ملک و ملت را دارند، کسانی که تا به امروز یکبار پای بر تخت جمشید این نماد ابهت و عظمت ایران زمین ننهاده اند، یکبار از گذشته پر افتخار این سرزمین سخن نرانده اند امروز دم از رهبری کشور به سوی عظمت می زنند، ملت چگونه می تواند این دعوی پوچ و بی بن ایشان را باور نماید؟

در اینجا قصد من تنها یادآوری و زنهار دادن است که دگرباره و در هیاهوی خبرهای گوناگون پیشنهادی منصفانه و خردمندانه که از سوی آمریکا ارائه شده بود با سردی و بی مهری مسئولان ایرانی روبرو گشته و چه بسا این بار نیز فرصتی تاریخی از دست رود و فردا اگر اخبار آن به آیندگان رسد تنها جای افسوس و دریغ باقی خواهد ماند. خانم رایس در مصاحبه ای که با فاکس نیوز دو روز پیش انجام داده بودند گفته اند در صورتی که ایرانیان دست از غنی سازی اورانیوم بردارند در هر زمینه ای که مایل باشند ما آمادگی مذاکره با آنان را خواهیم داشت. این سخن و پیشنهاد را در کنار بسته پیشنهادی اروپا قرار دهید آیا چشم انداز امید بخشی فراروی ایران گشوده نشده است و یکبار دیگر ایرانیان در حال فرصت سوزی و گام نهادن در مسیری سنگلاخ و پر خطر نیستند؟ آیا زمان آن فرا نرسیده است که به کاروان جهانی بپیوندیم و پیشرفت خویش را در کنار سایر ملل جهان و هم پا و هم دوش آنان بجوییم؟ آیا واقعا" لزومی برای این همه ضرر رسانی به خویشتن وجود دارد؟

ملت ایران از رهگذر مراوده با جهان به خصوص کشورهای تاثیر گذار جهانی چه بسا چندین سال پیش می توانست به انرژی هسته ای حتی با تکنولوژی به روزتر اروپایی نسبت به تکنولوژی کهنه روسی دست یابد. و این کشور فرصت طلبی را که هیچ گاه از دست اندازی و طمع به خاک پاک ایران دست برنداشته است بیش از پیش خوار و زبون گرداند، چرا امروز مقصد سفرهای سران ایران کشورهای فقیر و دسته چندم آمریکای لاتین و شاخ افریقا و کشورهایی که حتی گاهی اسمشان برایمان نامانوس است می باشد، چرا اجازه داده می شود تا غرور ملی ایرانیان در پای کشورهایی که حتی بردن نامشان برای ملت ایران سنگین است شکسته شود، چرا همنشین ملت ایران به جای کشور های تراز اول جهان باید اعراب بادیه نشین امارات و عربستان و... باشند و رئیس کشور قطر (شاید مودبانه ترین بیان برای وضعیت اداره این کشور همین لفظ باشد) در کشور ما و در حضور رئیس جمهوری مدعی ما از خلیج عربی می گوید و پاسخ مناسبی دریافت نمی کند، چرا ملت ایران برای دریافت ویزای آمریکا باید راهی کشور ترکیه و جدیدا" امارات شوند و با کج کردن گردن خویش در مقابل هر کس و ناکس غرور ملی ایرانیان را جریحه دار نمایند.

حتما" اسم طرح خاورمیانه بزرگ به گوش شما آشنا می باشد آیا رسانه های دولتی و حتی روزنامه های خصوصی وطنی چیزی از آن مگر در رابطه با اسرائیل و فلسطین بیان داشته اند؟ آیا هیچ می دانید آن طرح چه نقشه های شومی برای ایران کشیده است؟ ایران براساس آن طرح به سه بخش شرقی و غربی و میانی تقسیم خواهد شد و تنها بخش میانی آن که باریکه ای است از شمال متصل به دریای خزر و از جنوب به خلیج همیشه فارس به نام ایران باقی خواهد ماند، آیا پافشاری بر مساله هسته ای به نوعی تعبیر همین رویای شوم برای ایران عزیزمان نیست و برای همیشه فروغ ایران را در جهان خاموش نخواهد نمود؟

چرا باید عنان خویش بر دست مسئولانی دهیم که یا هیچ از معادلات جهانی نمی دانند و یا به قصد عوام فریبی حرفهایی همچون: چین و روسیه قطعنامه های تحریم را وتو می کنند، اروپا در ایران منافع اقتصادی دارد بنابراین دست به تحریم نمی زند، تحریم برای آنها بیش از ایران گران تمام خواهد شد و هزار اراجیف دیگر بر زبان میرانند، چرا باید پیرو تصمیمات سرنوشت ساز کسانی شویم که تنها در پی آوازه خویش هستند و از دیدن چهره های کریه خود در پس هر سخنرانی از شبکه های خبری جهان ذوق زده و غرق در مسرت و خوشحالی می شوند؟